ก่อนหน้านี้สักเดือนสองเดือน

เคยสะกดคำว่าความสุขไม่เป็นเลย

 หาไม่เจอว่าอะไรคือความสุข

ชีวิตอยู่กะความรู้สึกแย่ๆ ระแวง ไม่รักตัวเอง

 มัวแต่เอาเวลาที่มีไปใส่ใจคนที่ไม่เห็นค่าเรา

เอาเวลาไปทุ่มเทกับอะไรที่มองไม่เห็น

สุดท้ายความรู้สึกนั้นกลับกลายมาทำร้ายเราเอง

เละเทะไปเรื่อย  สุดท้ายก้อเสียใจเิอง

วันนี้นั่งมองตัวเองในวันนั้น

รู้สึกว่าความรู้สึกมันเปลี่ยนไปซะหมด

อะไรที่แล้วๆมาก้อถือไว้เป็นบทเรียนที่มีค่า

เก็บไว้สอนเตือนใจตัวเอง

ว่า การไม่มีใครไม่ได้แย่เสมอไป

แต่หมายถึงเราสามารถนั่งทบทวนอะไรได้หลายๆอย่าง

ใครทำอะไรไว้สักวันก้อต้องได้อย่างนั้น

วันนี้เริ่มสะกดคำว่า ความสุข เป็นอีกครั้ง

 หลังจากไม่ได้เจอมานานมากทีเดียว 555+

ช่วงเวลาที่ผ่านมารู้สึกว่าทำอะไรดีดีหล่นหายไปจากชีวิตเยอะเหลือเกิน

คนรอบตัวรอบข้างที่คอยเป็นห่วงเยอะแยะ

เป็นกำลังใจที่ดีเสมอมา

ต่อไปนี้จะขอเก็บอะไรดีดีที่ทำหล่นไว้ให้หมด

และเรื่องราวที่เลวร้ายที่ผ่านมาและผ่านไป

สุดท้ายแล้วมันก้อเหมือนหนามทิ่มมือตัวเอง

ใครช่วยดึงยังไงก้อดึงไม่ออกนอกจากตัวเราเอง

สงสัยวันนี้จะตาดีเลยดึงหนามนั้นออกได้แล้ว

มีความสุขจัง.......